با در نظر گرفتن رویدادهای همزمان٬ کتاب "در جستجوی زمان از دست رفته" نوشته " مارسل پروست" با این روزهای من پیوند غریبی دارد. چندی پیش بود که با " هستی" در کتابفروشی مشغول گفتگو درباره دنیای ادبیات و کتاب بودم که هردو نگاهمان متوجه شخصی شد که با شور و حرارت تمام از لذت خواندن این کتاب می گفت...اما گویا برای من همیشه عظمت خاطره تداعی می شود. از دیدگاه " پروست " خاطره با شادمانی فوق العاده ای همراه است ٬ چرا که آدمی را در آن واحد در گذشته و حال قرار می دهد و اینجاست که گسست از زمان شکل می گیرد: بی زمانی! و در پی یک موتیف تکراری برای من که این روزها با " هستی" همان مسیری را قدم زنان طی می کنیم که در کودکی مان با مینی بوس مدرسه! من و او همیشه آخرین نفر به مقصد می رسیدیم . شادی کودکانه آن روزها در همین مسیر امروزیمان ٬ با این تفاوت که مسیر طی شده با مینی بوس مدرسه را این روزها با گفتگو درباره دغدغه های امروزمان طی می کنیم. در ابتدای کوچه ای که مینی بوس مدرسه بارها و بارها " هستی" را پیاده می کرد ٬ من دچار همان گسست از زمان می شوم و " هستی" که می گوید: کوچه مون! یادت که هست...

بخشی از کتاب " در جستجوی زمان از دست رفته" به ترجمه " مهدی سحابی" به امید اینکه روزی آن را بخوانم:

 تصویری که زندگی به ما ارائه کرده در واقع در زمان خود ما را دستخوش حس های چندگانه و متفاوت می کرده است. مثلا نگاه به عنوان کتابی که پیش تر خوانده ایم پرتوهای مهتاب شب تابستانی دوردستی را چون تار و پودی با حروف عنوان کتاب آمیخته است .

حافظه گذشته را بدون تغییری٬ به همان صورتی که در زمان خودش بوده ٬ وارد زمان حال می کند٬ در نتیجه دقیقا آن بعد عظیم " زمان" را که زندگی به پیروی از آن تحقق می یابد حذف می کند.