بخشی از شعر " فریدون مشیری" در باب " دوستی " را با اس ام اس از " هستی" همدل همیشگی ام دریافت کردم. این شعر در یک روز پاییزی به دلم نشست...

به گمانم " فریدون مشیری"  با این شعر ٬ لطافت روح دوستی را احساس کرده است و همینطور " هستی " که سلوکش در دوستی بدین گونه است.

این شعر را تقدیم می کنم به تمامی دوستان دوران زندگیم ٬ آنان که با یکدیگر " دوستی" را معنا کردیم و قلب مان بدان گواهی می دهد.

دل من دیر زمانی ست که می پندارد :

" دوستی" نیز گلی ست٬

مثل نیلوفر و ناز٬

ساقه ترد ظریفی دارد.

بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد

جان این ساقه نازک را

                                   - دانسته-

                                  بیازارد!

در زمینی که ضمیر من و توست٬

از نخستین دیدار٬

هر سخن٬ هر رفتار٬

دانه هایی ست که می افشانیم.

برگ و باری ست که می رویانیم

آب و خورشید و نسیمش " مهر" است

...

آنچنان با تو درآمیزد این روح لطیف ٬

که تمنای وجودت همه او باشد و بس.

بی نیازت سازد ٬ از همه چیز و همه کس.

...

زندگی ٬ گرمی دل های به هم پیوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست.

...

آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

خرج می باید کرد

رنج می باید برد٬

دوست می باید داشت.

...

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه

        عطرافشان

                                 گلباران باد.